Tayrona Parque

Ik zit nu op een versierd (kerst)balkonnetje van de vriend van een vriend van mij in Cali, 25 graden, lekker windje, verbrande schouders en op de achtergrond hoor ik een salsamuziekje van het winkeltje aan de overkant (als er even geen auto’s voorbij komen).

Maar tussen het vorige verslag en nu is er heel wat gebeurd, dus ik ga proberen iets dichterbij het NU te komen. Als ik het me goed herinner ging ik een bus halen naar Tayrona Park. Tayrona park was supermooi! Niet voor niets is hier de coverfoto van de nieuwste lonely planet Colombia geschoten. Witte stranden, mooie blauwe zee, hitte. Er werd me verteld dat ik de hike naar het strand beter niet alleen kon doen, dus bij de ingang sprak ik een meisje aan dat ook alleen liep daar. Het was een Duits meisje, Mieke, 24, werkt als zuster. Ze zag er ook uit als een typisch zustertje zoals je ze in films ziet ;). Slechte keus van mij, achteraf, want wat was zij in een slechte bui! Ze was dan ook niet heel erg slim geweest, want ze dacht dat het alleen een strandwandeling was en dus had ze alleen maar teenslippers mee. En dan had ze ook nog eens veel te veel spullen mee, waardoor ze haar handen niet vrij had om zich vast te houden. Ze was chagrijnig omdat ze boos was op zichzelf, ja fijn, maar doe dat dan lekker een andere keer, want nu ben je in gezelschap en is er niets aan te doen.
Onderweg zagen we aapjes, krabjes en hoorde je overal ghekko’s wegschieten. De hike naar het strand was supermooi! Door het water, door de bushbush, over het strand, langs suuupergrote ‘stenen’ en veel palmbomen. En erg mooie uitzichten die je normaal alleen op anzichtkaarten ziet.

Eenmaal aangekomen bij camping nummer 1 wilde Mieke liever daar blijven, want verder lopen had ze geen zin in. Maar toen ze erachter kwam dat de hangmatten niet meteen op het strand hingen, wilde ze naar camping 2 lopen om te kijken hoe het daar was. Daar aangekomen bleek ook dat je voor het strand nog een stukje moest lopen, dus toen vond ze camping 1 toch beter. Bij camping 1 aangekomen wilde ze toch een uur langer doorlopen naar het strand waar iedereen het over had....dat dus gedaan. Een prachtig strand en supermooie doorzichtige zee, maar Mieke had geen zin om te zwemmen en zonderde zich af. Ik had wel zin om een duik te nemen voor de zon onderging, dus zo geschiedde.
Omdat Mieke ook geen geld wilde uitgeven verder aan eten (met was crackertjes had ze wel genoeg) ging ze maar meteen slapen toen het een beetje donker was. En bedankt voor je fijne gezelschap op een plek waar dat het enige is waar je je mee kunt vermaken.
Gelukkig zag ik een paar mannen die ik herkende van mijn hostel in Taganga. Ik heb gezellig met die mannen een hapje gegeten en wat gedronken en ben toen ook maar vroeg naar m’n hangmat gegaan om de volgende ochtend de zonsopgang te bekijken. De zonsopgang was praaachtig!

De terugweg heb ik lekker alleen gelopen, heerlijk! Wat een rust. Ik voelde me supergoed, vooral toen ik bij een prachtig uitzichtpunt over de zee een zwerm vogels voorbij zag komen en daarna een roofvogel een rondje maakte. Ik heb daarna nog een nachtje in het hostel in Taganga geslapen om zo de volgende dag de bus te pakken naar Cartagena.

Over Cartagena later meer, want ik wil nu een ontbijtje scoren!